poniedziałek, 9 listopada 2026

"Zobaczysz wszystko" (You Can See Everything), reż. Nathan Fielder, Lance Oppenheim, USA, 2026, film

"Zobaczysz wszystko" (You Can See Everything), reż. Nathan Fielder, Lance Oppenheim, USA, 2026, film

Sława tego filmu znacznie wyprzedziła jego polską premierę. Pełne zachwytu opinie krytyków dało się słyszeć we wszystkich mediach. Na mnie ten film nie zrobił AŻ TAKIEGO wrażenia. Oceniam go na 6/10 w skali filmweb, czyli - niezły.

Odbieram ten film jako rodzaj gry prowadzonej przez wszystkie zaangażowane w jego powstanie strony. Najciekawszą według mnie jest jego konstrukcja, która daje się porównać do kalejdoskopu, zabawki w postaci tuby, gdzie kolorowe szkiełka, zamknięte pomiędzy matowymi szybkami, wspomagane wbudowanymi wewnątrz lusterkami, po każdym obrocie tuby układają się w nowy, (chyba) niepowtarzalny wzór.

W filmie tymi szkiełkami są: wszyscy, których widzimy na ekranie, czyli Elizabeth Holmes plus całej jej otoczenie: mąż, rodzice itd., ekipa realizatorska, zatrudnieni przez twórców filmu zawodowi aktorzy. Widzowie są biernymi obserwatorami z okiem wpatrzonym w wizjer "tuby", którą obracają twórcy filmu tworzący na ekranie obrazy, których autentyzm jest wątpliwy, gdyż składają się nań nie szkiełka i koraliki, ale żywi ludzie, ze swoimi emocjami, próbujący przekonać widzów do swojej wersji przekrętu jakim była firma Theranos. Początek filmu przypomina Big Brothera (nigdy nie obejrzałem żadnego odcinka). Na oczach widzów rozgrywa się rodzaj psychodramy, gdzie wszyscy starają się przechytrzyć/wymanewrować wszystkich, starając się dowieść, lub zaprzeczyć niewinności E. Holmes. W kolejnej fazie film staje się bardziej kreacją niż czystym dokumentem. Tutaj jak sądzę górę biorą emocje twórcy-reżysera, jego postrzeganie osoby głównej bohaterki - E. Holmes oraz ciążąca (jak sądzę) konieczność "domknięcia" opowiadanej historii.

Przewrotność tego filmu zawarta jest już w samym tytule: "Zobaczysz wszystko". W rezultacie, po blisko trzygodzinnej projekcji "widząc wszystko" (jak u Big Brothera) nadal nie wiemy NIC, wychodzimy z kina z dziurą w głowie, poczuciem, że ktoś z nas nie dość, że zakpił, to jeszcze okradł z 3 godzin życia, bo niemal tyle trwa film. Jednym słowem kicha :)

No nie, nie jest tak źle. Z pewnością wielu osobom film będzie się podobał. Jednak wątpię, żeby to "podobanie" osiągnęło poziom wskazywany przez krytyków. Spotkałem się z wypowiedzią dająca filmowi 15/10...

I chociaż film pozostawił mnie z poczuciem niespełnienia to uważam, że warto jest go obejrzeć, chociażby po to, aby mieć własną o nim opinię. Tak, o filmie, bo Elizabeth Holmes pomimo obcowania z nią przez 3h filmu nadal pozostaje enigmą...

>>> Dla zainteresowanych przekrętem Theranos/osobą E, Holmes >> na HBO dostępny jest film dokumentalny „Wynalazczyni: Dolina Krzemowa w kropli krwi” (The Inventor: Out for Blood in Silicon Valley" [2019]) - widziałem, polecam; ponadto serial "Zespsuta krew" (The Dropout [2022]) oraz sporo filmów/filmików na YT, których NIE oglądałem.

czwartek, 15 października 2026

"Lalka", reż. P. Maślona, PL 2026, Netflix, film

"Lalka", reż. P. Maślona, PL 2026, Netflix, film

Nie lubię i nie umiem oglądać seriali. Wiem, że są takie i tacy, którzy oglądają "na szybkim" i są w stanie poświęcić kilka i więcej godzin na obejrzenie np. całego sezonu za jednym dosiadem. Mam inaczej. Nie mam tej umiejętności/determinacji. Ta "Lalka" to 6 godzinnych odcinków. Obejrzałem ją wiosłując na ergometrze w ciągu bodaj około 3 tyg... Nie było źle, chociaż uważam, że prawdziwa jazda zaczyna się od  odcinka nr. 4 - więcej się dzieje, łatwiej jest wysiedzieć w łódce :)

Dałem "Lalce" 7/10 w skali filmweb, czyli dobry. Zaznaczam, że nie czytałem "Lalki" i nie widziałem wcześniejszych ekranizacji. Zatem nie dotyczy mnie lament wielu, którzy krytykują tę adaptację za niezgodność z tym, co napisał B. Prus. A przecież twórcy we wcześniejszych anonsach uprzedzali, że potraktowali oryginalny tekst z dużą swobodą, że efekt końcowy nie jest ekranizacją, ale interpretacją "na podstawie". Film w moim przekonaniu jest dobrze zrobiony/zrealizowany. T. Schuchardt, którego widziałem w kilku innych filmach jest znakomity. J. Barciak wypadł w porównaniu z T. Schuchardtem slabiej - gra "po bandzie". Wydaje się, że to wina bardziej reżysera niż aktora, co nie zmienia faktu, że rola jest przeszarżowana. Nie mniej dobra niż T. Schuchardt jest Maria Kania w roli służącej Marianny. Jej drugoplanowa kreacja to istna perełka, a scena ze świecznikiem... rzecz ku przestrodze :). A Bela? No cóż... Myślę, że jest OK, ale Sandra Drzymalska grająca tę rolę jest moim zdaniem w sposobie gry zbyt blisko szarży J. Barciaka. Nie zmienia to faktu, że film jest dobry.

Ortodoksi raczej nie dadzą się przekonać do netfliksowej interpretacji "Lalki". Jednak ci, którzy potraktują "Lalkę" jak zwykły film odrzucając stereotypy "kanonu", będą się dobrze bawić. 

poniedziałek, 5 października 2026

"Linkin Park: UNSHATTER", USA, Korea, 2026, film

 "Linkin Park: UNSHATTER", reż. Joe Hahn, USA, Korea, 2026, film

Film traktuje o "sklejaniu" kapeli, która praktycznie rozpadła się po śmierci wokalisty Chestera Benningtona (2017) i dołączeniu do zespołu wokalistki Emily Amstrong. 

Daję mu 8/10, czyli bardzo dobry w skali filmweb. Uważam, że zasługuje na tak wysoką ocenę pomimo, że znaczną część filmu wypełniają wywiady/wyznania: ból i żal po śmierci Chestera, komplementowanie nowej front-twarzy jaką stała się wokalistka Emily. Być może na wysoką ocenę ma wpływ obejrzenia filmu w technologii 4DX (Cinema City Arkadia). Zdjęcia z koncertu w Sao Paulo oraz sesja w studiu Warner Bros są znakomite. Doskonała jakość filmu (wysoka rozdzielczość), potężny dźwięk, energia wracającej do koncertowania kapeli i oczywiście sama muzyka - wbijają w fotel. 

Jest w filmie bardzo interesująca wypowiedź jednego z członków zespołu, która porównuje proces odbudowy (sklejania) kapeli do tradycyjnej japońskiej sztuki kintsugi. Rozbitą ceramikę skleja się, a widoczne pęknięcia i ubytki wypełnia się i podkreśla złotem otrzymując w efekcie nowe, oryginalne, unikalne dzieło sztuki...  

Do zachwytu niezbędne jest jak sądzę co najmniej tolerowanie głośnego grania, bo jest głośno i to bardzo. Ale także bardzo, bardzo dobrze, nawet w odbiorze niekoniecznie zagorzałego fana muzyki Linkin Park, jakim jestem. Energia nade wszystko! (TU) clip z udziałem Emily. Ten kawałek jest grany od dłuższego czasu przez jak sądzę wszystkie radiowe anteny. Uważam, że brzmi znakomicie, a Emily dodaje mu stosownej drapieżności i potężny ładunek energii. Na filmie, wdzianym w 4DX jest jeszcze lepiej :)

środa, 30 września 2026

"Obcy" (L'étranger), reż. Francois Ozon, Francja, 2025, film

 "Obcy" (L'étranger), reż. Francois Ozon, Francja, 2025, film

Oceniam ten film na 3/10 w skali filmweb - słaby. Cóż, padłem ofiarą mojego sentymentu do czarno-białych zdjęć, teasera widzianego przed projekcją innego, także cz/b filmu ("Ojczyzna") oraz wysokimi ocenami "Obcego" na filmweb na poziomie 7 (dobry). Idąc do kina unikam czytania recenzji. Decyzja o wyborze konkretnego filmu wynika zwykle z ogólnego szumu medialnego, który zwykle towarzyszy głośniejszym pozycjom, lub z przypadkowych sygnałów/informacji, lub/i rekomendacji znajomych, które zwykle dotyczą filmów o mniejszej niż blockbustery sile rażenia. Zdarza się, że przed pójściem do kina weryfikuję te wskazania sprawdzając poziom ocen na filmweb; zasadniczo nie chodzę do kina na filmy z oceną poniżej 7.0. Potem, po seansie, zwłaszcza gdy moja ocena zasadniczo odbiega od tych filmwebowych sprawdzam, gdzie się mijamy: ja, krytycy, społeczność i gremia, które przyznały filmowi nagrody. 

W przypadku "Obcego" już po seansie dowiedziałem się, ze film dostał Cezara 2026 w kat. "najlepszy aktor drugoplanowy". Przypadła Pierrowi Lottin. Mnie także się podobał.  Przeczytałem także, że krytycy oceniający film na 7 rozpływają się głównie nad jego "wizualnym majstersztykiem". Rzeczywiście! Zdjęcia są znakomite! Świetnie się "Obcego" ogląda! Z zaciekawieniem pomieszanym ze zgrozą podąża się za pozbawionym empatii bohaterem, który "zabił Araba" (nie człowieka). I byłoby nawet nieźle, gdyby nie to, że opowieść wchodzi kolejno w fazę absurdu, tragikomedii, a na końcu (pseudo)egzystencjalnego bełkotu (moim zdaniem oczywiście). 

"Obcy" powstał na podstawie książki Alberta Camusa pod tym samym tytułem. Nie czytałem. Dobrą stroną filmu jest to, że nabrałem ochoty na jej lekturę. Właśnie pożyczyłem książkę z mojej biblioteki. Mam nadzieję poznać i być może zrozumieć to czego brakowało mi w filmie - motywy jakimi kierował się główny bohater "zabijając Araba". Może zdołam nadać zdarzeniom logiczny ciąg prowadzący do rozumienia przesłania stojącego za tą, na pozór jak sądzę, absurdalną opowieścią. 

piątek, 25 września 2026

Marek Stokowski - spotkanie autorskie w dniu 2026.10.15 - zaproszenie

Marek Stokowski - film plus spotkanie autorskie w dniu 2026.10.15 - zaproszenie

Film dokumentalny, którego bohaterem jest Marek Stokowski: Małe wielkie podróże”, zrealizowany przez reżyserkę i scenarzystkę Beatę Maliszkiewicz, jest już dostępny na platformie YouTube: >>>>>

https://www.youtube.com/watch?v=wldD2dQRfms .



czwartek, 24 września 2026

"Ojczyzna" (Fatherland), reż. Paweł Pawlikowski, F/N/I/PL 2026, film

"Ojczyzna" (Fatherland), reż. Paweł Pawlikowski, F/N/I/PL 2026, film

Film jak wiadomo jest polskim kandydatem do Oscara. Po upublicznieniu tej informacji nie pozostało mi nic innego jak niezwłocznie obejrzeć i mieć własną opinię na temat filmu, za reżyserię którego Paweł Pawlikowski dostał Złotą Palmę w kategorii "najlepszy reżyser" w Cannes 2026. Zachętą do pójścia do kina na "Ojczyznę" był także udział w filmie Sandry Huller, która od pewnego czasu ma znakomitą passę, którą zwróciła moją uwagę kilka lat temu w filmie "Toni Erdmann".

Oceniam "Ojczyznę" na "dobry" czyli 7/10 w skali filmweb. Dorzucam jeszcze plus za znakomite zdjęcia, których czarno-biała wysublimowana estetyka stała się znakiem rozpoznawczym filmów P. Pawlikowskiego. Autorem zdjęć jest Łukasz Żal, autor zdjęć m.in. do "Idy" (TU), "Twój Vincent", "Zimna wojna", (TU) "Strefa interesów"(TU), "Hamnet" (te filmy widziałem), kontynuator znakomitych dokonań "polskiej szkoły opertaorskiej".  

No, ale ma być o filmie, a film to wypadkowa wielu elementów, nie same zdjęcia. O takich filmach jak "Ojczyzna" mówi się zwykle "interesujący"... To określenie pada zwykle wówczas, gdy nie wie się co powiedzieć, lub gdy film umyka łatwej, oczywistej klasyfikacji. "Interesujący" jest także wtedy, kiedy wiemy/czujemy, że jest w opowiadanej historii tajemnica, drugie, trzecie dno, trudne do zwerbalizowania, jednoznacznego wskazania jako myśl-przesłanie stojące za potrzebą stworzenia konkretnego dzieła. Nominalnie "Ojczyzna" opisuje historię powrotu do powojennych Niemiec (rok 1949) Tomasza Manna. Pisarz nagrodzony Noblem w 1929 roku za sagę "Buddenbrookowie", który opuścił Niemcy w 1933 roku emigrując do USA (jego żona była Żydówką), konfrontowany jest z powojenną rzeczywistością podzielonych Niemiec. Zaproszony do odwiedzenia ojczyzny występuje w wyznaczonej mu przez niewiadomych, nam widzom organizatorów,  roli celebryty dającego odczyty i wykłady o potężnym ładunku intelektualnym i humanitarnym. 

Ale w moim odbiorze podróż, w którym towarzyszy T. Mannowi jego córka Erika (rola S. Huller) nie jest głównym tematem filmu. Powodem powstania filmu jest moim zdaniem zadawane od zawsze i przez wielu pytanie: Jak to możliwe, żeby naród, który dał światu Goethego, Bacha, Beethovena, Kanta, Einsteina był w stanie dopuścić się niesłychanych okrucieństw, zbrodni, osiągając nieznany wcześniej rodzajowi ludzkiemu poziom zezwierzęcenia?  

Podróż luksusowym samochodem, w luksusowych warunkach jest de facto podróżą przez kraj, który stał się obcy i niezrozumiały dla samego Tomasza Manna. Jego wysublimowane, wycyzelowane passusy o poezji Goethego wygłaszane dla przypadkowych audytoriów trafiają w próżnię. Brzmią wręcz groteskowo wobec tego czym żyje, z czym się mierzy jego ojczyzna, jego naród, który dopuścił się czynów, o których Niemcy chcą zapomnieć. Ten, na nowo układany świat, nowy porządek, pozorny spokój zakłócany jest incydentami oskarżeń i wyrzutów o spolegliwość i służalczość wobec Hitlera i jego otoczenia. W filmie jest znakomita scena erupcji gniewu córki T. Manna wobec "reżimowego" aktora Gustafa Grundgensa, pieszczocha nazistów, którego popisową, wielką rolą był Mefisto w "Fauście" Goethego. (Postać/historia tego aktora stała się kanwą filmu "Mefisto" z fantastyczną, wybitną rolą Klausa Marii Brandauera. [ten film/tę rolę TRZEBA widzieć] Film powstał na podstawie powieści Klausa Manna SYNA Tomasza Manna; sam aktor G. Grundgen, był szwagrem autora książki - mężem Eriki Mann, najstarszej córki Tomasza Manna, tej z która pisarz podróżuje w filmie).  

Im dłużej trwa podróż pisarza-noblisty przez zdemolowane wojną, rozdarte Niemcy, tym większa staje się świadomość T. Manna o wielopoziomowej degradacji, której uległa jego ojczyzna. Na domiar złego dotyka go także rodzinna tragedia, której praprzyczyną było zwycięstwo ZŁA. (W wyborach w 1933 roku NSDAP i Hitlera wsparło 43,9% Niemców). Jesteśmy świadkami tragedii Tomasza Manna: Niemca, intelektualisty-noblisty, ojca... 

"Ojczyzna" jest filmem kameralnym wymagającym skupienia, "czytania" między wierszami. Filmem trudnym w odbiorze, ale... warto :)

poniedziałek, 14 września 2026

"Vivaldi i ja" (Primavera), reż. Damiano Michieletto, FR/I 2025, PL 2026, film

"Vivaldi i ja" (Primavera), reż. Damiano Michieletto, FR/I 2025, PL 2026, film

Bardzo podobał mi się ten film. W mojej ocenie zasłużył na 8/10 w skali filmweb - bardzo dobry. Znakomite są zdjęcia, scenografia i oczywiście muzyka. Bardzo dobra, intrygująca jest fabuła. Wartka, opowiedziana w dobrym tempie osadzona w realiach obyczajowych i historycznych. Całość dopełnia wyważona postprdukcja, która moim zdaniem jest odpowiedzialna za znakomity kolor, zdjęcia w świetle świec, plus wysokiej jakości dźwięk. Dobry, włoski zespół nieznanych mi włoskich aktorek i aktorów dopełnia całość. (Oglądanie kinematografii innej niż amerykańska z nieznanymi aktorami niesie ze sobą powiew świeżości, wytchnienia, od znanych, ogranych twarzy). 

Jest w tym filmie praktycznie wszystko co powinno i może zachwycić każdego widza. Całość jest spójna, zwarta, momentami wręcz zachwycająca. Dość powiedzieć, że akcja filmu, pomimo, że nie jest to kryminał/sensacja/thriller zbudowana jest zgodnie z ogólnie znanym przepisem: "film powinien zaczynać się od trzęsienia ziemi, potem napięcie ma nieprzerwanie rosnąć". Iście hitchcockowski jest także utrzymywany praktycznie przez cały film stan oczekiwania na rozwiązanie opowiadanej historii. 

Zaletą filmu jest także wstrzemięźliwość jego twórców w dozowaniu środków wyrazu. Reżyser przede wszystkim dba o to, aby konsekwentnie opowiadać fabułę. Nie idzie na łatwiznę epatowania nadmiarem zdjęć Wenecji, w której dzieje się całość filmu. Z wyczuciem dozuje dość obfite, ale ciągle zostawiające widza w niedosycie, porcje muzyki. Pozwala sobie wraz z operatorem na chwilę fantazji pokazując "dworskie" zabawy, eksponując fantazyjne stroje, peruki epoki baroku, ale służy to także podkreśleniu potężnych podziałów klasowych w ówczesnym społeczeństwie. W warstwie wizualnej dostrzegłem jak mi się wydaje reminiscencje vermeerowsko-hamiltonowskie. Skojarzenia z obrazami Vermeera, zwłaszcza tymi "muzycznymi", gdzie pojawiają się instrumenty muzyczne i zdjęciami Davida Hamiltona nie są nachalne. Nie są kopiowaniem obraz/zdjęcie a kadr filmu 1:1.  Dotyczą klimatu, estetyki, kompozycji i faktu, że portretowane przez mistrza z Delft były głównie kobiety, a w przypadku prac Davida Hamiltona młode kobiety, jak te filmie, stanowiły centralny obiekt jego zdjęć i filmów.

Podobnie jest z muzyką. Jest jej dużo, jest wspaniała, ale twórcy ponownie nie idą na skrót, łatwiznę. Tytułową, popularną "Wiosnę" z mocno eksploatowanych "Czterech pór roku" słychać tylko "pod" napisami końcowymi. Film wypełniają sonaty, koncerty i oratoria, gdzie w oryginalne dzieła Vivaldiego wpleciona jest muzyka ilustracyjna Fabio Massimo Capogrosso (Primavera [original soundtrack] TU). TO, czyli muzykę współgrającą z fantastycznymi, często bardzo dynamicznymi, pełnymi ekspresji zdjęciami znakomicie się ogląda. TO, w połączeniu z fabułą literalnie wbija w fotel. Czas staje w miejscu, a blisko 2h filmu mija błyskawicznie...

Szkoda, że o filmie nie słychać w mediach. Idźcie nie zwlekając. Moim zdaniem, bez wsparcia, reklamy, "Vivaldi i ja" szybko spadnie z ekranów. Nawet jeśli trafi do streamingu, to atutów dużego ekranu i znakomitego dźwięku nie zrównoważy, a tym bardziej nie przebije miękkość Waszej kanapy i przytulne wnętrze pokoju telewizyjnego :)

"Vivaldi i ja" błyszczy wewnętrznym balaskiem przypadkowo znalezionego klejnotu. Oglądajcie, podziwiajcie zanim zniknie!